in ‘t kort:

klik op de (Hyves) link voor:

onze economische kant
onze danskant
en gewoon m’n persoonlijke hyves pagina.

en dankzij Omroep Flevoland ben ik nu ook hoorbaar.

wordt vervolgd….

wordt vervolgd.
Tot het verhaal erop staat.

In elk geval ontdekte ik gisteravond, onderweg naar de Choco-club in Club-Lite in Amsterdam, dat ik mijn geld en m’n rijbewijs vergeten was om mee te nemen. Zonder geld naar de grote stad. Terug naar huis dan maar ?  (‘k Had tenminste wel voldoende benzine op zak.)  Ik reed door onder het motto  ‘we zien wel’. Ook een kwestie van vertrouwen hebben. Ook een kwestie van “als ‘k ‘t in dit soort dans-situaties inderdaad zo goed doe als dat ‘k denk, dan móét het goed komen.” Je kunt het een meetpunt noemen. Ik meldde mij bij de jongeman die organisator was èn entree-beheerder. “Wel”, zei hij (hier kan het alle kanten op he – het kan een hele burgelijke kant op èn, het kan “in de richting van de Ziel)  “wel, dan moet je maar een tegenprestatie leveren … ”
Ik zei: “ik vind dit antwoord zo mooi dat mijn antwoord ‘ja’ is.”

Hoe het verder ging vertel ik straks. Nu eerst
dat ik aan beide uitbaters nog dìt vertelde:

Na jaren studie en heel maagdelijk zijn  (zeg: afzijdig van)
Het Nederlandsche Uitgaansleven

was op een dag m’n studie zo ver klaar dat ik de wijde wereld in ging. Dwz:   ik had een kaartje gekocht voor het Tina Turner concert in de Maaspoort bij Den Bosch. Ik woonde daar in de buurt, in Uden, het was 1983 en Tina was bezig aan een stormachtige nieuwe come-up.
En ik kom aan bij de zaal en ontdek? dat ik m’n kaartje thuis heb laten liggen. WAT TE DOEN??

Ik ging naar de deur, en ook daar stonden (dat was toen nog) de beide organisatoren zelf de kaartjes in ontvangst te nemen. En ik vertelde. Dat ‘k m’n kaartje vergeten was. Ze keken me es aan, ze namen me es op van onder tot boven,
En toen mocht ik naar binnen.

En dat is eígenlijk heel bijzonder.
Een heel bijzonder begin, van mijn stappen in de wijde wereld.
‘t Was ook een hele bijzonder avond.

niet alleen omdat tv Veronica (toen net nieuw en nog jong en wilde wat) het rechtstreeks uitzond en ik thuis -al- een video-recorder had.

ook niet alleen omdat ‘k toen toevallig een Alfa Romeo GTV 2000 had, en hemels terugreed, over de weg van Oss naar Grave met aan weerszijden van die bomen die in je koplamplicht zo’n romantische doorgaande poort vormen, met, bij een rustig vaartje van 120 km/u in de 5e versnelling, (een 5e versnelling was toen nog iets bijzonders) het geluid van 162 brommende beren onder de motorkap.

Ook niet alleen omdat ik halverwege het concert, reeds helemaal in vervoering of extase of enthousiasme de twee Antilliaanse jongens die vóór mij een joint aan het doorgeven waren op de schouders klopte met een gebaar daarbij van “híer met die joint”, niet omdat ik zo nodig moest roken want daar had ik toen eigenlijk niks mee,

maar wel omdat dat mijn manier was om
tegen àl die mensen daar te zeggen:
“Ik ben er bij, ik hoor bij jullie, ik hou van jullie,
-ik heb jullie gezien  – en herkend.”

Want ik zei het tegen al die gewone mensen daar, maar dan wel, tegen die gewone mensen in hun goddelijke aspect. Want dàt , was wat ik gezien had.

En door al deze dingen tesamen was het, kennelijk,
dat ik de volgende ochtend, toen ik bezig was met m’n meditatie-programma,

ECHT LEVITEERDE.

Zweefde. “Alsof ik door een reuzenhand heel voorzichtig van achter werd opgetild, omhoog gebracht en vervolgens ook héél voorzichtig, teder bijna, weer werd neergezet.
En wat mij eigenlijk verbaasde? Je zou bij zo’n moment, bij zo’n breakthrough voor de menselijke soort, een hele partij toeters en bellen, trompetten en bazuinen verwachten.
Maar niets van dat alles. Wat mij opviel was,
- dat het zo gewóón was.

wordt vervolgd.

voortgaand succes – bob

Bob zat ook in B-Lite, jl zaterdag.

Ben benieuwd op ik van de vele foto’s die d’r gemaakt zijn zelf ook nog wat te zien krijg.
Mag lije van wel. Maar meestal valt dat tegen. Ditmaal toch menigmaal. Menigmaal. Losse foto’s enerzijds, lieve jongeren die met jou op de foto willen anderzijds. En dan zeg je van “stuur je ‘m dan mij ook toe?” En dat zullen ze doen. Maar mooi niet. Ditmaal werden er zelfs geen e-mail adressen uitgewisseld ofzo. Dat zou in de flow van de avond veel te technisch en babbelend geworden zijn. Maar als ze weten dat ik guus ben, moeten ze me hier toch kunnen vinden. of via bovengenoemde bob op de facebook. en je kan e-mailen. Bijvoorbeeld, ik maak het je makkelijk, naar info@guus.org.  Toch?

Watskebeurt?
De mensen waren best wel wild enthousiast van wat er allemaal gebeurde.
Gaan we later verder. Of in m’n Hyves Housekamer. Nu eerst een groet naar het aardige meiske.
Of bijna een verontschuldiging. Want vorige keer  (chocolate club) maakte ze zich los uit een groep ‘jongeren’ die bezig was om naar de uitgang te gaan, en kwam naar mij toe met een “ik wil u even bedanken, voor alles dat u vanavond gedaan hebt.”  Ze had drie wit/zilveren streepjes op heur voorhoofd, alzo: \l/  . En binnen de kleine ruimte die door onze hoofden gevormd werd, ontstond tussen onze ogen voor een tijdje een goed en diep en open en eerlijk en verbonden contact.
En ik gaf haar een Raam. -munt. Die bij mij in Het Restaurant 10 euro waard is.
Ditmaal, achteraf en ik zat al in de auto, kwam er andermaal een lief en mooi enz. meisje naar me toe. Ze had een body-paint bloem aan de zijkant van haar voorhoofd. In de loop van de avond hadden we elkaar van tijd tot tijd wel wat ontmoet. Een vriend van d’r had mij toegelicht: “ze zegt dat ze naar jou voelt als dat je haar vader kan zijn.”  En dat vind ik wel weer mooi gezegd. Niet dat ik me nou zóveel ouder vóél maar dat gevoel van verbonden zijn, dat gevoel van dat je je eigen bloedlijnen of dna ziet als je die ander ziet, Ja, vandaaruit vond ik het beslist niet vreemd gezegd. En als ik naar haar kijk als wàs zij mijn dochter – dan zou ik met tevredenheid mijn leven bezien.
Meisje staat naast m’n portier, eigenlijk wat ongelukkig t.o.v. een enkele voorbijkomende auto, we praten een enkel woord en dat maakt dat ik zeg, “ik ga je wat geven … ” en haal andermaal een kleine Raam tevoorschijn. Zegt ze “die hebt u me vorige week al gegeven.”

Nee. Ik wist niet, dat het hetzelfde meisje was.
Maar nu weet ik wel haar naam.

En of het gek is dat ik haar niet herkende? Om diverse redenen nìet.
Deze avond had ‘k zelfs al moeite om haar en haar zusje van elkaar te onderscheiden. Haar zusje? Zal wel d’r vriendin geweest zijn.
Wat niet wegneemt -
Dat ze allemaal familie zijn. Familie van elkaar, en familie van mij.

En van hier ging ik verder in de housekamer-hyve:

Voortgaand succes. ChocolateClub en Thuis

Eerst vertellen dat we werkelijk heel erg prachtig hebben mogen dansen bij de ChocolateClub in Club Lite, met dj Kareem Raïhani. In ‘t eind deed ie the End van the Doors, en meer dan eerder gìngen we daarmee ook – tot in ‘t einde. “Tot het gaatje”. Stel je voor dat je ‘t draait met een lp op een platenspeler. En dan trek je de stekker uit het apparaat. Zodat de muziek steeds langzamer gaat, en stopt. Zo was het ongeveer wat we daar deden. Maar dan, in dat ‘gestopt zijn’, waar er geen muziek meer is, daar is het zaak om in je dans-bewustzijn te blijven, en dan? Dan gaat het zelfde nummer weer verder. Andermaal. En op die manier, als je een beetje weet vol te houden, kan een stuk muziek zich heel erg lang herhalen. En dan denk je “het wordt laat”, maar dat is niet nodig. Voor je eigen beleving wordt het laat en duurt het lang. Maar dat is alleen, voor je eigen beleving bìnnen die muziek. Daarbuíten, … is de klok nauwelijks vooruit gegaan.

Dit noemen we “Het Stilzetten van de Tijd”. En dat ging déze keer, met déze mensen en déze dj (die namelijk zelf ook erg soepel meegolvend in z’n muziek zit) heel erg goed. Wat ook bleek uit de “veel dankbare reacties ter inzage”, van mensen die achteraf naar me toe kwamen.

Dus des te gemotiveerder.
Kondigen we alvast onze eígen dansavond aan.
(klik erop om ‘m verder te vergroten.)

Berenkuil? of Friso?

(deze blog n.a.v. kleine advertentie
in de dagbladen van vandaag –vrijdag 24/2/12.)

In de Berenkuil in Utrecht werd gedanst.  Meest op blote voeten. En ik zei achteraf dat ‘k d’r misschien wel weer een kleine advertentie over ging plaatsen. En dat vond Oda (een van de drive-sters achter ‘t feest) wel leuk. Maar de 1-in-4 mini’s willen geen persoonsnamen plaatsen zonder expliciete toestemming, dus daarom maakte we  d’r  “O da nk” van.  ’t Is weer slim, hè.

Over ‘slim’ gesproken…  ‘k Zal je tussen neus en lippen door vertellen. Dat er ooit, toen ‘k psychologie studeerde in Nijmegen (1980) , een filosoof was voor wiens tentamen we moesten leren: “dat perfect geluk logischerwijs niet kon bestaan”.  Ik vond dat zo helemaal “van de dolle”,  juist ook omdat ‘k net zelf  het tegendeel ontdekt en uitgevonden had, dat ‘k een mooi stuk schreef, en verspreidde onder de –zeg- 120 studenten, waarin ik de professor uitdaagde tot een openbare discussie daarover. Die confrontatie heb ‘k toen wel ruim gewonnen, maak je daar geen zorgen over. En je zóu kunnen zeggen … dat het nog even duurde voordat het effect echt tot de professor doordrong, maar een paar jaar later was het zo ver. Toen kwam hij  in het nieuws, omdat hij zijn professoraat vaarwel zei, om in plaats daarvan? Zieken-pastor te worden in het Radboud-ziekenhuis. Toen had ie het gevonden.

Maar wel grappig … het meisje waar ik mee getrouwd was zat ergens in ’t publiek, en hoorde in de collegebank voor haar de ene jongen tegen de andere zeggen: “die gast is zo geniaal (dat was ik, dus), dat ie moet oppassen dat ie niet in een inrichting terecht komt.”

Was best goed gezien maar ’t is er niet van gekomen. Sinds 25 jaar vind je me in het TM-Sidhadorp in Lelystad, alwaar ik al net zo lang “Het Vegetarisch Restaurant” “doe”.

Maar die genialiteit …

Het gaat er natuurlijk om dat perfect geluk wèl bestaat.
En bereikbaar is.

Vandaag kwam ook het bericht dat het fotonen-onderzoek dat deed vermoeden dat er deeltjes waren “die sneller reisden dan het licht”, (zodat je terug kon gaan in de tijd) voortkwam uit een slecht contactje, ergens in de ontvangst-installatie, waardoor de atoomklok daar iets achter liep t.o.v. de klok op de zend-plek.

Maar kunnen we dan niet sneller dan het licht? Voorzover het Universum waarin wij leven gebaseerd is op tijd, ruimte en massa, -waarschijnlijk niet. Maar is “dit Universum” alles dat er is?  Welzeker niet. Alle materie komt voort uit, is gebaseerd in, “een veld van Niets”. Het Universum is een voorbijgaande zaak. Maar dat “veld van Niets” is eeuwig. Want het is “de tijd voorbij”. Hebben we daar iets aan, kun je daar iets mee? Jawel, want je kent het in jezelf. Overal in jezelf waar je géén atoom of molecuul of sub-atomair deeltje vindt –of bent- , daar ben je het “Niets” dat tùssen al die moleculen en atomen zit. Het is jezelf beter bekend, het is je meer “eigen”, dan wat-anders dan ook.

Okee. En nou wordt ook mijn ‘eigenbelang’
achter die kleine advertentie duidelijk.

Het is niet alleen maar bedanken. Het is ook omdat …

die Oneindigheid die samengaat met dat Niets dat onze dagelijkse basis is, en bovendien ons begin- en eindpunt, die Oneindigheid is aantoonbaar en te ervaren. En dàt is waar ik met míjn ‘dansen’ altijd in bezig ben. Het ruimte maken voor oneindigheid, via, onder andere, het creëren van cirkels in het ritme en de dans. En daarbinnen kom je via ont-moeten tot ontmoeten, van ziel tot ziel. Van wetend wezen tot wetend wezen.

En als je d’r meer van wilt weten? Als jij mij wilt ontmoeten zoals ik jou wil ont-moeten? Dan vind je me a.s. zaterdag (25/2/12) weer in Utrecht, in Buurthuis Sterrenzicht op het Keerkringplein, alwaar Iorgos zijn twee-wekelijkse (zaterdag) dansavond organiseert. En op 31 maart doen we het hier in Het Sidhadorp. Met Aloes (www.dansjedans) en Jan (van hier) aan de draaitafel. En daarbuiten? Kun je gewoon komen eten. In Het Vegetarisch Restaurant. In Lelystad.

Friso nu.
Ik heb al sinds 2008 een plaatje op de Hyves staan.
En als je vraagt  “is er nog hoop voor Friso?” (èn voor vrouw en kinderen, èn voor de koningin), dan is het antwoord: Já, máár … Je moet het wel wìllen. En zoals met alles in de wereld:  “willen”  is er in meer en in minder. Dus dan wordt het meer van: “Hoe stèrk willen we het? Met z’n allen?”

Een troost?   Wij werken toch wel door.

En je kunt meewerken. In meer en minder.
Met oog voor al die anderen, die er nog weer, meer of minder,
aan toe zijn.

Voor Saskia.

Heb ik het eerst zo voor je gemaakt. En wat mij betreft ga je van hier verder, naar m’n Housekamer-Hyve . Bijvoorbeeld.  Daar ga ‘k even verder, variëren bijvoorbeeld, op het Thema. De Grote Verdwijntruc ?

 

Trouwens … ‘t Kan helemaal geen kwaad als je een eigen Hyves-pagina aanmaakt. ‘t Kan met een verzonnen geboortedatum, een vrij gekozen eigen naam, en zelfs met nul vrienden. En je hebt er geen last van en wordt niet achtervolgd door aanbiedingen. Ik zou zeggen: Dóen. Dan kun je tenminste àlles zien.

ik heb natuurlijk

ik heb natuurlijk toch wel een gigantische uitvinding gedaan.
ik heb uitgevonden hoe je de tijd kunt stilzetten,
en hoe je binnen die stil-gezette tijd eindeloos kunt leven,
en dingen doen.

die uitvinding pleeg ik neer te zetten
op de dansvloer en dan heet het

“Bij guus in de Housekamer.”

” vele dankbare klanten ter inzage.”

update per juni 2011

update. immers – ‘k had weer zo’n kleine advertentie staan. Maar het verhaal is onveranderd, hoewel in zekere zin ook klaar, zoals de Matrix-trilogie ook klaar is, als de hoofpersoon door mechanische armpjes respectvol wordt weg-gedragen. Of we hem nog es terugzien? Ik denk van wel, besluit The Oracle.

Voor het overige hetzelfde als eerder: lees her en der de blogs, vooral in de Housekamer.  En google wat op nataraj  en dan vind je je weg wel.

weer weergalozer?

en dan heb ‘k die kleine advertentie gezet. Dus dan moet ik hier ook wat schrijven anders sta ik voor joker. Of de krantelezer die de moeite heeft genomen. -’t is geen moeite.

een kort verslagje, met daarachteraan alle eerdere verhalen, vind je in m’n Housekamer-Hyves blog.
En het is als ik daar zo te dansen sta, en het is eigenlijk al die jaren al zo, dat, als we in zo’n hoogtepunt zitten (waar, vertelde mij de Volkskrant, werd in Argentinië het meest over getwitterd? Over het concert dat dj Tiësto daar gegeven had. tot zes uur ‘s ochtends ofzo. En het gaat over het zelfde, want ..)
Als we in zo’n hoogtepunt zitten, wel: dan ben je op je bestemming aangekomen. Dan weet je waar je vandaan komt, dan weet je waar je naar toe gaat, dan weet je wat de zin van ‘het’ leven is. En al dat.

En evenzogoed elke keer als ik in zo’n hoogtepunt zit, samen met die hele dansvloer om mij heen onder de deskundige aansturing van de dj, (Nataraj Iradi, ditmaal) dan denk ik: “dit moet iedereen weten”.  Want evenzogoed: oplossingen voor gedoe met kerncentrales enzo: het is er allemaal – het voorkomen van zulke dingen enzo: het kan allemaal, het ligt “just around the corner”. Enzovoort.

“Dit moet iedereen weten, dit moet zich uitbreiden, dit moet bekend zijn. Hoe de hemel soms op aarde is en vandaaruit uitgebreid kan worden tot een permanente toestand. Voor iedereen, natuurlijk, anders kan ‘t wat mij betreft de hemel nog niet zijn.

Het was zó goed, dat het resulteerde in die piepkleine 2-regel advertentie.  Maar wel in drie dagbladen. En aanstaande vrijdag hoop ik het weer te mogen mee maken. Dan in Buurthuis Sterrezicht op het Keerkringplein, ook in Utrecht, en ditmaal georganiseerd door   Worlddance.  En daar hoop ik jou dan tegen te komen. Om samen iets moois te maken, van jou, en mij, en de wereld om ons heen.  Dat noemen ze: versieren.

En voel je dan ook vrij om
een signaal van leven en welzijn down te loaden in m’n klapper,
die altijd wel ergens ligt.

Zoals Tijs van hiernaast
je al voordeed en voorging.

tsunami?

Eerst was ik mooi dienstplichtig sportinstructeur in ‘t leger geweest. Maar toen ze me opriepen voor herhaling (en ik ondertussen de tm-techniek ontdekt had) ging ik dienstweigeren. (1983.) In de acceptatie daarvan noteerde de commisie: “dat meneer Schilder meent dat met de tm-techniek zelfs natuurrampen kunnen worden voorkomen.” Die (feiten-gestaafde) overtuiging is er bij mij sindsdien alleen maar sterker op geworden. Maar dat wij dit gegeven in de daarop volgende bijna 30 jaar nauwelijks bij anderen binnen de aandacht hebben weten te brengen, tsja … dat wordt wachten op de volgende golf.
En morgen is het zondag, en dan gaan ze in alle kerken weer bidden voor de slachtoffers enzo. Nou ja – als dat je hobby is …
“Al wat gij gelovig vraagt zal u voorzeker gegeven worden…” -als dit woord van Jezus wáár  is,  wat betekent dat dan, waar er zoveel gebeden niet “verhoord”  lijken te worden?  Het betekent dat “wij”  goeddeels onbekend geraakt zijn met de geestestoestand die wordt be-doeld met “gelovig.” 

En ook dat? Is een keuze. Maar dat wist je niet.
En dat  kan anders. Als je wil.