Archive for maart, 2012

voortgaand succes – bob

12 maart 2012

Bob zat ook in B-Lite, jl zaterdag.

Ben benieuwd op ik van de vele foto’s die d’r gemaakt zijn zelf ook nog wat te zien krijg.
Mag lije van wel. Maar meestal valt dat tegen. Ditmaal toch menigmaal. Menigmaal. Losse foto’s enerzijds, lieve jongeren die met jou op de foto willen anderzijds. En dan zeg je van “stuur je ‘m dan mij ook toe?” En dat zullen ze doen. Maar mooi niet. Ditmaal werden er zelfs geen e-mail adressen uitgewisseld ofzo. Dat zou in de flow van de avond veel te technisch en babbelend geworden zijn. Maar als ze weten dat ik guus ben, moeten ze me hier toch kunnen vinden. of via bovengenoemde bob op de facebook. en je kan e-mailen. Bijvoorbeeld, ik maak het je makkelijk, naar info@guus.org.  Toch?

Watskebeurt?
De mensen waren best wel wild enthousiast van wat er allemaal gebeurde.
Gaan we later verder. Of in m’n Hyves Housekamer. Nu eerst een groet naar het aardige meiske.
Of bijna een verontschuldiging. Want vorige keer  (chocolate club) maakte ze zich los uit een groep ‘jongeren’ die bezig was om naar de uitgang te gaan, en kwam naar mij toe met een “ik wil u even bedanken, voor alles dat u vanavond gedaan hebt.”  Ze had drie wit/zilveren streepjes op heur voorhoofd, alzo: \l/  . En binnen de kleine ruimte die door onze hoofden gevormd werd, ontstond tussen onze ogen voor een tijdje een goed en diep en open en eerlijk en verbonden contact.
En ik gaf haar een Raam. -munt. Die bij mij in Het Restaurant 10 euro waard is.
Ditmaal, achteraf en ik zat al in de auto, kwam er andermaal een lief en mooi enz. meisje naar me toe. Ze had een body-paint bloem aan de zijkant van haar voorhoofd. In de loop van de avond hadden we elkaar van tijd tot tijd wel wat ontmoet. Een vriend van d’r had mij toegelicht: “ze zegt dat ze naar jou voelt als dat je haar vader kan zijn.”  En dat vind ik wel weer mooi gezegd. Niet dat ik me nou zóveel ouder vóél maar dat gevoel van verbonden zijn, dat gevoel van dat je je eigen bloedlijnen of dna ziet als je die ander ziet, Ja, vandaaruit vond ik het beslist niet vreemd gezegd. En als ik naar haar kijk als wàs zij mijn dochter – dan zou ik met tevredenheid mijn leven bezien.
Meisje staat naast m’n portier, eigenlijk wat ongelukkig t.o.v. een enkele voorbijkomende auto, we praten een enkel woord en dat maakt dat ik zeg, “ik ga je wat geven … ” en haal andermaal een kleine Raam tevoorschijn. Zegt ze “die hebt u me vorige week al gegeven.”

Nee. Ik wist niet, dat het hetzelfde meisje was.
Maar nu weet ik wel haar naam.

En of het gek is dat ik haar niet herkende? Om diverse redenen nìet.
Deze avond had ‘k zelfs al moeite om haar en haar zusje van elkaar te onderscheiden. Haar zusje? Zal wel d’r vriendin geweest zijn.
Wat niet wegneemt –
Dat ze allemaal familie zijn. Familie van elkaar, en familie van mij.

En van hier ging ik verder in de housekamer-hyve:

Advertenties

Voortgaand succes. ChocolateClub en Thuis

7 maart 2012

Eerst vertellen dat we werkelijk heel erg prachtig hebben mogen dansen bij de ChocolateClub in Club Lite, met dj Kareem Raïhani. In ’t eind deed ie the End van the Doors, en meer dan eerder gìngen we daarmee ook – tot in ’t einde. “Tot het gaatje”. Stel je voor dat je ’t draait met een lp op een platenspeler. En dan trek je de stekker uit het apparaat. Zodat de muziek steeds langzamer gaat, en stopt. Zo was het ongeveer wat we daar deden. Maar dan, in dat ‘gestopt zijn’, waar er geen muziek meer is, daar is het zaak om in je dans-bewustzijn te blijven, en dan? Dan gaat het zelfde nummer weer verder. Andermaal. En op die manier, als je een beetje weet vol te houden, kan een stuk muziek zich heel erg lang herhalen. En dan denk je “het wordt laat”, maar dat is niet nodig. Voor je eigen beleving wordt het laat en duurt het lang. Maar dat is alleen, voor je eigen beleving bìnnen die muziek. Daarbuíten, … is de klok nauwelijks vooruit gegaan.

Dit noemen we “Het Stilzetten van de Tijd”. En dat ging déze keer, met déze mensen en déze dj (die namelijk zelf ook erg soepel meegolvend in z’n muziek zit) heel erg goed. Wat ook bleek uit de “veel dankbare reacties ter inzage”, van mensen die achteraf naar me toe kwamen.

Dus des te gemotiveerder.
Kondigen we alvast onze eígen dansavond aan.
(klik erop om ‘m verder te vergroten.)