Archive for maart, 2009

tina turner 2 (ofzo)

28 maart 2009

allestmaal

  te laat, te laat te laat.    -naar bed.-

en ’t ging zo goed , deze week.

altijd braaf op tijd, vóór half drie.

 

en potdikkeme,

nou morgen ook nog een uur korter slapen

en

het had nog wel zó leuk kunnen worden,

bij dat dansen,

 

afijn. morgen zien we verder.

Ben wel voornemens om te komen hoor, dat wel.

 

Bij Tina Turner:

ik kom dus na de pauze in altered state de trappen weer af,

ga naar m’n zitplaats, en kijk, staande, wat achterom,

het is nog pauze,

en dan is het er dus meteen weer:

dan heb ik dat oogcontact met mensen. Vrouwen merendeels.

Twee vrouwen (een moeder, ouder dan ik, met dochter) op m’n eigen rij. En dan verder weg, nòg weer twee vrouwen. Ambonees,

 

En in beide gevallen is er dus meteen dat

– ja vertel mij nou es wàt …

Dat contact. Bwoem.

Maar ik zou wel es willen weten hoe dat nou

aan de andere kànt beleefd wordt.

ik bedoel: zij voelen het ook, beleven het ook, whatever.

En ze zijn grappig geamuseerd, geïntrigeerd, da’s duidelijk.

Maar verder, maar wat? Wat zien zíj.

 

Maar anyway: Toen ik die paar contacten even gehad had, 

-en dus hàd-

was er bij mij ook geen enkele drempel meer,

geen rem om me verder nog ergens in te houden.

Dat was gewoon:   -kláár.

ik wist, ofzo, dat er voldoende connectie was.

Voldoende connectie .. in dat veld. in die toestand.

Welk veld?  Welke toestand ?

 

‘k ga even slapen.

 

Advertenties

19 maart 2009

Tina Turner

nog een keer vertellen?

Ik was eigenlijk nog nooit naar een popconcert geweest.

Nou ja: de Outsiders op de markt in Kampen op Koninginnedag,

En een keer een beginnende Candy Dulfer in de Kamper jongerensoos.

 

Maar nu was ik zo ver. 1983.  Was een jaartje sidha, was aardig onderweg met m’n studie en m’n scriptie, en zou ongeveer “de wereld weer ingaan”. Ofzo.  En ’t was in De Maaspoort, vlakbij het Uden waar ik woonde. Het begon al met dat ik, daar aangekomen, merkte dat ik m’n kaartje thuis had laten liggen. Maar in die tijd stonden de organisatoren van het concert notabene zelf nog aan de deur. En ze beoordeelden me op m’n eerlijke gezicht en klank ofzo en ik kon doorlopen.

 

Het was mooi. Ik stond aan de zijkant. Halverwege was ‘k al helemaal verkocht. Verkocht aan haar, door haar, whatever. “I’ll be Here, where the Heart is. -And I’ll wait for you.”  Bij dat nummer dacht ik toen meteen al aan m’n vader. Die toen nog leefde.

En ik had het gezien. Ik had de eenheid gezien, de connecties.

Meest samengevat: hoe dieper een artiest het bewustzijn induikt, hoe meer hij in de richting komt van “verbonden zijn met alles en iedereen”. En hoe bereikt hij dat? Door totaal aanwezig te zijn: Totaal betrokken bij wat ie doet: geconcentreerd en  “vol overgave”.  (En bij een voetballer is dat niet anders, en daarom is voetbal zo populair.)

 

Uitgelegd gezegd: ik kan met één persoon praten en dan heeft die persoon de indruk dat ie contact met me heeft. Als ik voor een gróep mensen sta te praten, kan ik met m’n ogen de toehoorders langslopen, en op die manier contact maken met elk van hen. Of slechts ènkelen van hen: want hoe groter de groep, hoe kleiner de kans dat ik met allemáál contact kan maken. Behàlve …

En daar zit het geheim in.

Voor het realiseren van de wederzijdse beleving van “contact” heb je een bepaalde hoeveelheid tijd nodig. (Soms uren, of jaren zelfs -men leze bijv. het begin van “wie is van hout”, van -destijds- Jan Foudraine. -maar daar gaat het nu niet over.) 

Er staat een bepaalde hoeveelheid tijd voor een bepaalde beleving van contact.

Maar de mate van contact die ik met iemand kan hebben door met ‘m te praten (of er sex mee te hebben, wat denk je daarvan?) kan ik ook hebben, in één moment van één oogcontact. En dat is hoe je luisteraars “aan je kunt binden”, tijdens een lezing voor publiek, bijvoorbeeld.

En nou komt het, want:

de kortheid-in-tijd die je nodig hebt om met iemand een bepaalde hoeveelheid contact te maken,

is o.a. afhankelijk van het niveau-van-diepte waarin je zit met je bewustzijn.

Wanneer een artiest een goed optreden heeft, dan verdiept zich zijn bewustzijn.

(“Verdieping van bewustzijn” is overigens voor veel mensen geen gemakkelijk herkenbaar verschijnsel. Maar daar zijn juist ook deze stukjes voor. )

Doordat zich het bewustzijn van de artiest verdiept, heeft hij per contact minder tijd nodig. En daarmee kan het áántal mensen in het publiek dat het gevoel heeft contact te hebben, tóénemen.

En dat maakt weer, dat je via de grootte van iemands publiek, iets kunt zeggen over de diepte van zijn (performing) bewustzijn.

 

En dàt is wat ik daar bij Tina Turner zag gebeuren.

Want ik “zag”, als het ware, de contact-lijnen die van haar uitgingen, en ik zag,

dat: als die lijn iemand bereikt, iemand raakt, dan gaat bij die persoon de aansteker aan, en omhoog. Dat is wat ik die avond zag gebeuren. Met m’n eigen ogen zag gebeuren.

En toen ik zag, hoe al die mensen uitdrukking gaven aan wat ik hier (bijna wel als eerste wetenschapper, als eerste intellectueel) onder woorden breng, toen ik dus zag dat ze allemaal al lang wìsten, de hoogstaande ontdekking die ik nu net pas deed, toen ging ik zogezegd helemaal “open” naar ze staan.

 

Vóór mij stonden twee Surinaamse jongens. En de een gaf een stickie door aan de ander. En ik klopte ze op de schouder en gebaarde eenvoudig. “Híer met die joint.” Het was niet eens omdat ik nou in die tijd zo “into the hasjish” was. Dan had ‘k het zelf wel bij me gehad. Het was ook niet omdat ik het zo nódig vond. “High” was ik toch al. Door wat er gebeurde. Maar het was om in die handeling te laten weten aan hen en dus aan iedereen, dat ik erbíj hoorde. Dat ik niet langer het intellectueel-afstandelijke professors-zoontje was, maar één van hun. “Pappa, mamma, ik ben weer thuis.”

 

Bij het wegrijden (ik was toen dus wel wat stoned geraakt) sloeg er een agent met z’n vlakke hand op het dak van m’n auto. Een AlfaRomeo. Ik schrok even wat. Zou hij mijn stoned-zijn zien, ofzo? Maar nee: “hé, doe je licht es aan.” Oh ja. Het was een AlfaRomeo gtv 2000. Pracht auto. Velours bekleding. En met zelfs voor mij voldoende beenruimte. Op de terugweg nam ik niet de afslag Uden maar reed nog even door op de provinciale weg naar Grave. De bomen aan weerzijden. Jouw koplampen die daar dan zo die tunnel van maken. In de vijfde versnelling met een gangetje van 120 in een auto die 200 kan. “184 Tevreden brommende beren onder de motorkap.”

Thuis was ons geluk nog niet ten einde. Want de jonge Veronica-omroep had het rechtstreeks uitgezonden op tv. En ik zat in de voorhoede van de mensen met een video-recorder.

 

De volgende ochtend. Ging ik mijn meditatie- en vliegprogramma doen zoals gebruikelijk.

En die ochtend, voor de eerste en tot nu toe enige keer – Leviteerde ik -echt.

“Alsof een reuzenhand je van achter voorzichtig optilt, en na een kleine pauze even zo voorzichtig weer op de grond laat terugzakken.” En je zóu daarbij nog kunnen denken aan alleen maar een verandering in tijds-beleving. Maar als je stevig hopt, dan kom je met je kont ook aardig hard op de grond neer. En dat was deze keer dus ook niet.

 

Voor hoe het kan dat het nou net die ochtend was heb ik ook wel een idee: want gewoonlijk, als je ’s ochtends wakker wordt, dan ben je nog wat duf. En dat komt, zegt men, omdat het lichaam tijdens de slaap afvalstoffen afscheidt, en die zitten ’s morgen ten dele nog in de bloedbaan. Dat maakt de dufheid. Maar: dan neem je een kop koffie, en daarmee ziet het lichaam nieuwe vervuiling binnenkomen en duwt daarom het afval dat al in de bloedbaan zat meteen terug, de cellen in. En doordat die bloedbaan dan weer redelijk schoon is, voel je je weer wakker.

Op zo’n soort manier denk ik, dat door die hele hemelse Tina Turner beleving alle afvalstoffen in mijn lijf waren opgelost. En dat was zo snel gegaan, dat dieper liggende “vervuiling” (“oud zeer”) nog niet de kans gekregen had om zich ook al te gaan oplossen. En dus was mijn zenuwstelsel die ochtend verschrikkelijk “schoon”. En dùs, kon het leviteren voor een keer helemaal echt zijn.

 

En nou ga ik overmorgen wéér naar Tina Turner. In het Gelredome. (En voor het toegevoegde optreden op 2 mei heb ik óók twee kaartjes.) En soms hoop ik wel, dat ik daar, bij zo’n optreden acte de presence zou kunnen geven in de vorm van leviteren. Ik weet niet of men dat zomaar kan wáárnemen. Daar is het te ongewoon voor. Wellicht “ziet” men dan een merkwaardige vorm van springen. Dat zien we dan wel weer. En de kans dàt het gebeurt kan ‘k nog niet erg groot achten “als ik realistisch ben”.

Maar ik moet wel in dit verband denken aan iets anders dat mij toen in die Udense periode overkwam:  toendertijd ging het huisvuil nog in zakken, en die werden dan in de grote open achterkant van de vuilnisauto gegooid. En de vuilnisauto was net langs geweest, maar ik zag dat er zo’n stevig glazen bol van een stop-fles niet meegegaan was. En ik stond ermee in m’n hand, en keek de vuilnisauto na die ondertussen een 15 of 20 meter verderop was. En ik vroeg mij af …

En toen was het de vuilnisman naast de auto, die vandaaruit in feite met hooguit een hoofdknik ofzo, mij liet weten van “ja dat kun je wel”. En ik gooide de glazen bol met een mooie boog. En hij plofte, midden in de grote open achterkant van de vuilnisauto.

 

Stel dat ik op zo’n soort manier,  Tina hoor zeggen -naar míj- 

  (zie in dit verband nou juist de theorie van hierboven):

   “yes you can do it”.   -Misschien dat ik het dan kan.

      Het podium opspringen over een metertje-of-wat.

        Nu al.

         Maar vanaf dat moment , dat er publiekelijk geleviteerd is,

           staat de wereld dan wel op z’n kop.

 Dus misschien – nu nog maar even niet.

 

 En?  Vond je dit een mooie blog ?

 

 

terug in de dans.

15 maart 2009

 

             ze zegt … “en je gaat niet over me schrijven hè !! “

             natuurlijk ga ik wel over je schrijven, moest ik al vrij snel zeggen

             want dat was toch vanaf het eerste moment onvermijdelijk .?!

             met zóó  veel ..

  

(allestmaal)

 

ik heb haar gevraagd of zij

met  mij  wilde  trouwen.

 

dat zegt het wel.

als samenvatting van de hele avond, overal en met zo velen.  

 

rené was dr bij, en andere rené, en phillip

 

kijk het is wel handig, om als je over versieren praat,

dat je dan het versieren ook metterdaad doet.   hehe. 

(dat is van een grote schoonheid.)  

 

dan kan je tenminste laten zien waar het over gaat.

om die twee dingen in elkaar te doen, dat is wel een handige manier

van versieren.  of  

 

Afijn, ik word dichterlijk.

Zo’n terugreis waarvan je eigenlijk wel wil dattie zo nog eindeloos door kan duren … 

Als ik een adres gehad had zou ik m’n koers misschien verlegd hebben.

Want zo was het wel.

Natuurlijk konden we weer niet wegkomen.

Dat we niet kunnen wegkomen is het bewijs van dat het werkt.

Onderweg naar Oneindigheid en de optie blijft open.

De optie hier-en-nu.

En ik herinnerde ons dat we een eerdere keer wederzijds afsloten met de vraag:

“Kan ik nog iets voor je doen ? “

 

weer kon ik het hele verhaal …

dat is dus het bijzondere: dat je het hele verhaal ter plekke kunt doen,

geïllustreerd met wat er op dat moment gebeurt,

En dat het op dat moment niet wèggaat, dat je d’r niet “uitvalt”

doordat je d’r over praat.

 

Wij konden samen dat bewustzijnsverdiepen doen,

en ik illustreerde dat dan ook de intimiteit toeneemt,

dat dat het kenmerk van bewustzijnsverdiepen is,

want je bent onderweg, naar “alles is één”.

 

het gezicht veranderde,

in weinig seconden passeerden er wel acht gezichten.

acht onderscheidbare niveau’s van bewustzijn (s verdieping).

 

En we konden zien, dat òns verdiepen z’n effect had op de omstanders.

Die profiteren daar ook van, gaan daarin mee,

en dat is één van de zegeningen van het proces. 

Daar word je blij van. Jij-beiden.

 

———————————————–

 

maar er was nog veel meer, er wáren er nog veel meer ..

ik trof er drie, of zelfs twee keer drie, dat weet ik niet meer, of vier ook wel.

Tot mijn vreugdevolle herkenning zag ik:
die doen hetzelfde als ik: die zijn bezig -rechtstreeks in het onderwerp bewustzijns-verdieping.

 

En dat was wel heel leuk.

Want ìk draag bij dat je het onder woorden brengt.

En ik kan met hun “meepraten”, en ik kan bijdragen. Inbrengen.

Afijn anyway.

 

René vroeg …

nou ja. enzo. en nog veel meer.

 

enzo. nog meer.

 

 

Ze zegt, (oh ja, want deze is belangrijk.)

ze zegt dat het altijd zo in het moment blijft …

dat er geen geheugen voor is ..

(en daarom vraagt ze zich het nut af,

 of wat er nou in zit dat blij maakt, namelijk ook later)

Het heeft alzo z’n eigen effect, z’n eigen spoor in de tijd,

de avond heeft z’n spoor in ons zenuwstelsel.

èn we hebben de  “tools”  (in het Maharishi-pakket van “geluk voor iedereen”.)

èn,

hier staat het.

 

 

en nog veel meer ..

 


tijd voor een nieuwe. tekst

13 maart 2009

weet je dat ik ineens van niemand niks meer hoor ?
Zou dat met dat duitse enzovoort te maken hebben?
(voor Erno in Australië: in Zd-Duitsland begon een scholier te schieten.)
Dat we allemaal even stil zijn? Bij mij was dat wel een beetje. Een beetje erg zelfs.
Eerst niet , eerlijk gezegd.
Heb ik wel vaker. De NRC met daarop de kop lag de hele avond min of meer voor m’n neus.
nou ja, okee. Als ’t 60 doden in Bagdad zijn, dan sta je d’r ook niet lang bij stil.
Maar dan, ’t is bijna de stupiditeit, van mezelf, dat ‘k Pauw en Witteman enzo ga zien. (De wedstrijd van Barcelona tegen Olympique (5-2) was eigenlijk veel meer de moeite.)
En daar slaat de bedroefdheid toe.
En dan zit er misschien ook een ander sóórt bedroefdheid doorheen ..
Want het is allemaal niet nodig. Het hoeft allemaal niet meer te gebeuren
en het gebeurt toch en dat is vooral ook., ik bedoel:
het praatprogramma zelf, illustréért in feite waaròm het gebeurt.
Onwetendheid troef , en een gebrek aan gemotiveerdheid,
gebrek aan vuur om het anders te willen-zien-worden, ook nog.
En dan is er de deskundige die in feite van niks weet maar er is niemand die dat weet,
althans het zal iedereen een zorreg zijn als ’t maar een beetje klinkt en kijkers trekt,
en hij is er nu, en de volgende keer zal hij er weer zijn, enzovoort enzovoort.
en daarnaast, nou ja, elders die dag had ‘k ook nog wat mail gewisseld met één onzer, en deze één-onzer zei van “ja ik voel geen behoefte om tm te gaan doen en dus ga ik het ook niet doen..”
En ik vind het best. Maar begrijp dan tenminste dat er een verband is,
tussen dat jij die behoefte niet voelt (wellicht heel terecht! -want ik kan niet in een persoon kijken)
en dat duizenden anderen die behoefte net zo min voelen en dat er dùs,
dat er dùs van dit soort dingen gebeuren en blijven gebeuren.
Dáár word ik wel es verdrietig van.
Want het is allemaal niet nódig. Al lang niet meer nodig. In mijn optiek.
nou ja, tussendoor dit overziende, en misschien moet ik het helemaal niet zeggen, maar
-ik heb het dus meegemaakt met die éne jongeman , die éne jongeman die we vanuit de bajes in huis namen, en terug probeerden te brengen naar een aansluiting met de samenleving.
En dan doe je je best en heel veel dingen werken mee maar dan is het ineens ook weer die samenleving zelf,
die zich zo gedraagt dat dat hele proces de mist in gaat en
nou ja – dàn is er het moment dat je hart het uitschreeuwt tot in de hemel
en dàt is het moment dat je je antwoord krijgt..
Maar het is in onze maatschappij zo verschrikkelijk veel “Lauw loene”.
Er is geen hart dat schreeuwt. Ja, wat wìl je dan … ?
nou ja. enzo.
en toen heb ik d’r vanavond nog een hyves-blogje aan gewijd
en dan ìn dat blogje komt er de draai van dat je niks wil of kan uit-brengen
(maar dat je dàt dan tenminste onder woorden brengt)
naar dat ’t er vanzelf weer uit gaat vloeien,
nou ja,
en dan begin je weer te draaien.
Met een zekere boosheid, een zekere drive dus ook,
en het is die drive die je aan het draaien brengt.
nou ja, dat soort dingen.
En of ik as zaterdag ga dansen in de grote stad ? Daar ben ik nog lang niet zeker van. Maar je kan me d’r over mailen. En dat heeft ook z’n invloed.
(want … 🙂
Ooit, lang geleden alweer, was het Nederlandse voetbal elftal erg succesvol op een kampioenschap. Patrick Kluivert speelde nog mee. Maar ik was boos. Want m’n serveer-meisje bleef onafgesproken weg omdat ze de mooie wedstrijd die komen ging ergens met haar vriendjes wilde kunnen bekijken. Terwijl ik -op datzelfde moment in m’n meditatie-programma had moeten zitten … òm het Nederlandse succes verder te helpen. En dat kon toen dus niet, òmdat ik de plaats van dat meisje moest innemen. En daarom was ik boos. Heel boos. Dus dat heeft ze geweten … : In die wedstrijd kreeg Nederland tot twee keer toe een penalty toegewezen. Moet je nagaan -tot twee keer toe. En twee keer miste de schutter. Eén keer net via het randje van de paal. Mijn serveer-meisje heeft er met haar vrienden in ’t café geen leuke avond aan gehad.
En wat ik hiermee bedoel is dit: (1): is er een verband tussen het succes van een elftal en de aanwezigheid van supporters? Op deze vraag zegt iedereen ja. Volgende vraag (2): is er een verband tussen de supporters ìn het stadion, en hun verwanten daarbuiten? Hier mag je gerust ook weer “ja” antwoorden. Is er dus, kortom, een verband, tussen mij en de man die de penalty moet nemen? Okee. En het is op die manier dat jij vanuit hier een invloed hebt op een wel of niet een schutter in Zuid-Duitsland. Bijvoorbeeld. Een invloed, die niet gelijk aan nul is.
Doe d’r wat mee.
En als je niet weet hoe, neem dan gerust contact op.
ks,
gs.